Grecja
grecja12.blog.interia.pl
<< Sierpień 2014
PonWtŚrCzwPiąSobNie
123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
Księga gości
 
Notki
Sparta w starożytności 2009-08-07
Początki Sparty ustala się na XII-XI wiek p.n.e., kiedy Dorowie zaczęli się osadzać w Lakonii. Przybyli na tereny Lakedaimonu około 1000 roku p.n.e. W IX wieku p.n.e. łączą się cztery osady (obai), min. Pitana, w dolinie rzeki Eurotas tworząc miasto Spartę. W latach późniejszych dołączona zostaje piąta wioska, Amyklaj. W VIII-VII w. p.n.e. Sparta wyłoniła się jako znacząca potęga militarna. W latach 730-710 p.n.e. Spartanie zajęli sąsiednią krainę Mesenię, a jej ziemie podzielono między Spartan z wyłączeniem grupy tzw. partheniai, czyli urodzonych ze Spartanki i ojca nie-Spartanina. Około roku 706 p.n.e. właśnie partheniai opuścili Spartę i w południowej Italii założyli kolonię (apoikię) – Tarent. Meseńczycy pozostali na swojej ziemi jako uprawiający ją chłopi, oddając Spartanom połowę plonów. W 660 p.n.e. Messenia zbuntowała się przeciw Spartanom, rozpoczynając II wojnę meseńską. Dzięki zastosowaniu falangi Spartanom udało się rozbić powstanie w 640 p.n.e. W roku 550 p.n.e. Spartanie założyli Związek Peloponeski, który obejmował wiele polis w południowej Grecji.

Za twórcę Sparty jako bytu politycznego uważa się prawodawcę Likurga. Nie wiadomo, czy jest on postacią historyczną, bowiem już w czasach starożytnych uchodził za postać niemal mityczną. Żywot Likurga pióra Plutarcha zawiera krótki tekst traktujący o ustroju Sparty. Jest to tak zwana Wielka Rhetra napisana w dialekcie doryckim. Likurg miał jakoby otrzymać owe prawa od wyroczni delfijskiej, co znacznie podnosiło ich prestiż. Prawa Likurga miały zakończyć okres walk i niepokojów w Sparcie (około VIII w. p.n.e.).

Na czele spartańskiego państwa stało dwóch dziedzicznych królów (archagetai) z dynastii Agiadów i Eurypontydów, którzy spełniali funkcję dowódców armii oraz pełnili pewne obowiązki natury religijnej, lecz mimo to nie mieli wielkiej władzy. Zgromadzenie wojowników (apella), obywateli spartańskich, miało formalnie najwyższą władzę w państwie. W praktyce decyzje były podejmowane pod wpływem królów lub Rady Starszych, czyli geruzji, która liczyła 30 członków (w tym dwóch królów). Do geruzji powoływano szanowanych obywateli, którzy mieli ukończone 60 lat. Geruzja miała wyłączne prawo inicjatywy ustawodawczej. Społeczeństwo spartańskie podzielone było na trzy fyle: Hylleis, Dymanes oraz Pamphyloi, które wedle wszelkiego prawdopodobieństwa dzieliły się na fratrie.

Najważniejszymi urzędnikami byli eforowie, w liczbie pięciu, którzy pełnili urząd kolegialnie. Wybierano spośród wszystkich obywateli polis. Eforowie mogli kontrolować nawet samych królów.

Spartanie samych siebie nazywali homoioi – równi, jednakowi. Rodowici Spartanie – pełnoprawni obywatele, którzy zresztą stanowili mniejszość ludności państwa, zajmowali się w znacznej części szkoleniem wojskowym i przygotowaniem do prowadzenia wojen. Od siódmego roku życia spartańskich chłopców poddawano rygorystycznym ćwiczeniom fizycznym i wojskowym (agoge), które miały z nich uczynić wybornych wojowników (hoplitów). Spartanie nie mieszkali w swych posiadłościach ziemskich, lecz wiedli wspólnotowe życie w mieście Sparta, gdzie toczyło się życie polityczne oraz wojskowe. Istotnym elementem życia Spartiaty były wspólne posiłki – syssitia.

W wyniku wielkiej reformy rolnej (wprowadzenie przypisywane Likurgowi) ziemia należąca do Sparty została podzielona na 9 000 działek (kleroj) i następnie przekazywano Spartiatom wraz z przypisanymi do niej helotami, którzy zajmowali się uprawą roli jakkolwiek byli pozbawieni praw obywatelskich i osobiście poddani Spartiatom. W zamian razem z całą rodziną mieli być w stałym pogotowiu bojowym.

W wojnach perskich na początku V w. p.n.e. Sparta była połączona sojuszem z Atenami – Termopile. W połowie stulecia doszło jednak do konfliktu między tymi najsilniejszymi greckimi polis. Wojnę tę, zwaną peloponeską wygrała Sparta, dzięki czemu zdobyła hegemonię w Helladzie. Zarówno Ateny jak i Sparta na przemian były opłacane przez Persję. Sparta utraciła hegemonię na rzecz Teb w 371 p.n.e. W następnych latach znaczenie Sparty malało. Głównym powodem był spadek liczby obywateli w wyniku wojen, przez co Sparta nie mogła wystawić tak silnej armii jak dawniej. W 146 p.n.e., podobnie jak cała Grecja, weszła w skład imperium Rzymskiego.

Państwem spartańskim zachwycała się oligarcha ateńska oraz filozofowie na czele z Platonem. Zachwycała ich prostota życia, jasność prawa oraz wysokie morale społeczeństwa mające swój wyraz w poświęceniu się całkowicie ideałowi wielkości Sparty. Do dziś jej historia jest klasycznym w swej oryginalności wycinkiem historii Hellady.
Beocja 2008-12-11
Beocja (gr. Βοιωτία, łac. Beotia) – kraina historyczna w środkowej starożytnej Grecji między Zatoką Koryncką a cieśninami Eubejską i Ewripos. Obecnie Beocja (Viotia) jest prefekturą w Republice Greckiej w regionie administracyjnym Grecja Środkowa, ze stolicą w Liwadii. Graniczy z prefekturami: Attyka Zachodnia i Attyka Wschodnia (region Attyka) oraz Fokida i Ftiotyda (Grecja Centralna). Powierzchnia prefektury Beocja wynosi 2952 km², zamieszkuje ją około 130,7 tys. ludzi (stan z 2005 roku)
Cyklady 2008-10-20


Cyklady (kih-klah-Dez), co jest greckie wyspy są wykonane z marzeń - chropowaty, wielokolorowe wychodnie skał, zakotwiczona w lazur mórz Obrzeżany przez złote plaże i strewn z śnieżnobiały kubistycznych budynków i niebiesko-uwypuklenie bizantyjskiej kościołów.

Dodaj w gaje oliwne i ogrody Scented dzikich gór i dolin tarasowa, wszystkie w doskonałym śródziemnomorskiego słońca, i łatwo jest uwierzyć, że Warszawa jest tak blisko raju na ziemi, jak możesz zdobyć. Rzeczywistość jest oczywiście bardziej prozaiczny.

Lakonia 2008-08-09
Lakonia (gr. Λακωνία) - kraina historyczna w południowej starożytnej Grecji, położona w południowo-wschodniej części Półwyspu Peloponeskiego. Największym miastem była Sparta. Uczono tam mówić i odpowiadać na pytania możliwie jak najkrócej dlatego ten styl nazywany jest lakonicznym sposobem mówienia.

Obecnie Lakonia jest prefekturą Republiki Greckiej ze stolicą w nowożytnej Sparcie, w regionie administracym Peloponez. Graniczy od północy z prefekturą Arkadia, od zachodu z Mesenią. Powierzchnia prefektury wynosi 3636 km², mieszka tu około 100,8 tys. ludzi (stan z roku 2005).
Narciarstwo 2008-05-28
Narciarstwo jest w Grecji sportem stosunkowo młodym, po części ze względu na trudne do przewidzenia warunki śniegowe, po części z powodu krótko trwającego sezonu. Niemniej jednak istnieje już kilkanaście rozrzuconych po górach ośrodków narciarskich.

Choć niekiedy brak im jeszcze profesjonalizmu, nadrabiają to bezpretensjonalnością i wspaniałą atmosferą. Atrakcyjnie wyglądają też ceny, znacznie niższe niż np. w Alpach. Już za około 18 $ dziennie można wypożyczyć na cały dzień narty i buty, a za 11 $ wykupić całodzienny karnet na wyciągi. Sezon trwa zwykle od początku I do końca IV, niekiedy (przy dobrych warunkach śniegowych) o kilka tygodni dłużej.

Najbardziej rozwinięty ośrodek narciarski znajduje się na Parnasie – legendarnej górze w pobliżu Delf. Łatwo dojechać tam z Aten, skąd przez cały sezon kursują regularne autobusy powracające tego samego dnia. Znacznie przyjemniej jeździ się na nartach w tygodniu, kiedy w ośrodku pojawia się zdecydowanie mniej ludzi. W ośrodku wytyczono zarówno proste trasy dla początkujących, jak też strome i trudne dla bardziej zaawansowanych, które powinny im wystarczyć przynajmniej przez kilka dni. Jedyną niedogodnością są wyciągi – często zamykane z powodu silnych wiatrów.

Inne ważniejsze ośrodki narciarskie to Velúchi koło Karpeníssionu w centralnej Grecji (góra Tymfrtóss), Chelmós niedaleko Kalávrity na Peloponezie i Vérmion koło Náusy w Macedonii. Trochę niżej położone, a przez to krócej pokryte śniegiem tereny narciarskie, oferujące również inne liczne atrakcje, leżą w okolicach Pisodéri koło Flóriny (również w Macedonii) oraz niedaleko miejscowości Métsovo w Epirze. Na narty świetnie nadają się też góry Pílion.
Ateny: Akropol 2008-04-27
Wzgórze Akropol (ruiny i muzeum 5,75 €), zwieńczone ruinami Partenonu, to jeden z archetypów kultury europejskiej. Nic więc dziwnego, że przy pierwszym spotkaniu jest tyleż objawieniem, co czymś doskonale znanym.

Obecnie, tak jak i w przeszłości, na Akropol wejść można tylko od jednej strony: z tarasu nad agorą. Tędy w czasach antycznych prowadziła stroma Droga Panatenajska (Święta Droga) na Akropol. Wejście na wzgórze stanowi masywna, monumentalna podwójna brama, zwana Propylejami. Współczesny szlak jest łagodniejszy, biegnie zakosami przez bramę rzymską (tzw. Bramę Beuliego), wzniesioną w III w. n.e.

Propyleje zbudowane zostały przez Mnesiklesa w latach 437–432 p.n.e., po ukończeniu budowy Partenonu, jako swoista przeciwwaga dla świątyni. Za budulec posłużył marmur pentelicki (z góry Pentelikon, na północny wschód od miasta). Pod względem piękna i architektury Propyleje śmiało konkurują z Partenonem.

Budowę prostej i eleganckiej świątyni Ateny Nike, czyli Ateny o przydomku Nike Apteros (Nike Bezskrzydła), rozpoczęto dość późno, bo w 427 r. p.n.e. (niewykluczone, że powodem tego był konflikt o południowe skrzydło Propylejów). Świątynia stoi na platformie nad urwiskiem wychodzącym na port w Pireusie i Zatokę Sarońską. Cała świątynia została zrekonstruowana z oryginalnych bloków kamiennych w XIX w. po zniszczeniach, jakich 200 lat wcześniej dokonali w niej Turcy, którzy zainstalowali tu baterię armat.

Na wprost tej niewielkiej świątyni, wewnątrz murów sanktuarium, znajdują się szczątki sanktuarium Artemidy Brauronia. Przeznaczenie świątyni jest nieznane; wiadomo jedynie, że w przedsionku stał olbrzymi koń trojański, wykonany z brązu. W lepszym stanie zachował się pobliski odcinek murów mykeńskich (równoległy do Propylejów), wkomponowanych w klasyczne fortyfikacje.
Od strony Propylejów na Akropolu dominuje dziś Partenon, wzniesiony na najwyższym miejscu na wzgórzu. W czasach antycznych widać stąd było jedynie fronton budowli, resztę zasłaniały rzeźby i inne budynki. Centralnym punktem Akropolu był ustawiony naprzeciwko Propylejów 12-metrowy posąg z brązu przedstawiający Atenę Promachos (przewodzącą w walce), przeniesiony w czasach Bizancjum do Konstantynopola i tam zniszczony w 1204 r. przez tłuszczę, która uznała, że bogini wyciągniętą prawą ręką przyzywa krzyżowców do miasta. Autorem posągu był Fidiasz, rzeźba symbolizowała męstwo Ateńczyków w walce z Persami; włócznia i hełm wskazywały drogę żeglarzom zbliżającym się od strony cypla Sunion.

Po prawej stronie posągu przebiegała Droga Panatenajska, którą co 4 lata przechodziła wielka procesja ku czci patronki miasta, bogini Ateny. Wspinając się tą trasą, można zobaczyć wyżłobienia w skale, które dawały lepsze oparcie stopom, oraz szereg niszy po obu stronach, gdzie stały posągi i gdzie składano ofiary.

Partenon był pierwszą wielką budowlą w projekcie Peryklesa, dziełem architekta Iktinosa i budowniczego Kallikratesa. Budowę rozpoczęto w 447 r. p.n.e., poświęcono w 438 r. p.n.e., a ukończono 6 lat później. Iktinos wykorzystał tu wszystkie zdobycze architektury doryckiej, osiągając niezwykłą i nie mającą sobie równych harmonię i proporcje.

Na północ od Partenonu, za fundamentami starej świątyni Ateny, stoi Erechtejon, ostatnie ukończone wielkie dzieło Peryklesa. To tutaj, w symbolicznym pojednaniu, czczono równocześnie Atenę i innych mitologicznych patronów miasta, Posejdona i Erechteusa. Obecnie turyści nie są już wpuszczani do świątyni, podobnie jak do innych budowli na Akropolu. Na uwagę zasługują eleganckie portyki jońskie, szczególnie po stronie północnej, z pięknie zdobionym wejściem i fryzem z szarego marmuru eleuzyjskiego. Po stronie południowej znajduje się sławny krużganek Kor (ganek Kor), którego kolumny mają kształty sześciu smukłych dziewcząt, kariatyd, podtrzymujących na głowach belkowanie dachu.

W Muzeum Akropolu, stojącym poniżej głównych zabytków, znajdują się wszystkie przedmioty odkryte na wzgórzu od 1834 r. (z wyjątkiem kilku rzeźb z brązu wystawionych w Narodowym Muzeum Archeologicznym). W ostatnich latach jego zbiory znacznie się powiększyły – coraz więcej dzieł sztuki chroni się w ten sposób przed bezpośrednim wpływem zanieczyszczeń powietrza. Opis eksponatów jest skromny, więc przydaje się dodatkowy przewodnik.

Zobacz zdjęcia akropolu. Więcej o grecji czytaj na opentravel.com
Kuchnia 2008-03-04
Aby móc delektować się prawdziwą grecką kuchnią, trzeba podążyć za miejscowymi do tawern schowanych na bocznych uliczkach. Klimat żywcem wzięty z polskiego baru mlecznego z nawiązką rekompensuje wyborne jedzenie.

Jeśli ktoś nie zna języka i nie wie co zamówić, może wejść do kuchni i wskazać potrawę, którą sobie życzy. Jest to powszechnie przyjęty sposób zamawiania.

Kuchnia grecka jak się okaże, to coś więcej niż tylko kebab i taramoslata. Z powodu licznych dni postnych w kalendarzu greckiej Cerkwi prawosławnej, wiele dań jest bezmięsnych. W zamian za to jest szeroki wybór warzyw: fasola szparagowa, ketmia czy fasola półksiężycowa ugotowane w oliwie i pomidorach smakują wyśmienicie! Do wyboru jst wiele gęstych rybich zupek, są też zapiekanki z serca i szpinaku w francuskim cieście, duszone ośmiornice, ślimaki, panierowane kwiaty cukinii... i wiele, wiele innych.

Regionalne różnice kuchni odzwierciedlają historię poszczególnych wysp, w wielu potrawach widać wpływy włoskie i tureckie. Od kapuścianych dolmades z Kalimnos, przez duszone sofrito z Korfu, po omlety froutala z Andros., tyle różności mają do zaoferowania greckie wyspy.

Niektóre potrawy mogą wydać się nieco zbyt egzotyczne jak np. jeżowiec albo gotowana owcza głowa, ale większość potraw wyspiarskiej kuchni jest znakomita.

Każdy smakosz wina powinien obowiązkowo skosztować biała retsinę zaprawianą żywicą sosnową. Do specyficznego aromatu trzeba się przyzwyczaić.

Dania, które trzeba spróbować:
Przekąski:
- Tzatziki - jogurt przyprawiony czosnkiem, ogórkiem i miętą.
- Taramasalata - pasta z ikry z bułką tartą.
- Gigantes - bób w sosie pomidorowym.
- Dolamdes - liście winogrona nadziewane ryżem.
Dania główne:
- Pastisio - makaron i mielone mięso z sosem beszamelowym.
- Kleftiko - duszone mięso jagnięce z pomidorami.
- Souvlaki - mięso opiekane na szpikulcu.
Desery:
- Jogurt z miodem i orzechami włoskimi.
- Halva tis Rinas - ciastka z kaszy manny.
- Halva tou bakali - chałwa z mąki i pasty sezamowej, oliwy, miodu i orzechów.
Religia 2008-02-24
Religią państwową (od 1864r.) w Grecji jest prawosławie.

Liczbę wiernych należących szacuje się na około 10mln, czyli praktycznie całą ludność Grecji. Kościół cieszy się dużym autorytetem i ma znaczący wpływ na codzienne życie Greków, zarówno w Grecji kontynentalnej jak i na wyspach. Niedziela jest dniem odpoczynku i nawet w sezonie turystycznym, w popularnych rejonach sklepy i usługi nie działają. Kursują wprawdzie statki pomiędzy wyspami, ale po dotarciu do celu wycieczki może się okazać, że wszystko jest zamknięte, więc planując niedzielny wypad, należy zorientować się w szczegółach.

Najważniejszym świętem, podobnie jest Wielkanoc, obchodzona tydzień, dwa po/przed katolickiej/ą. 15 sierpnia w Dni Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny obchodzone jest panigiri, wówczas Grecy z całego kraju pielgrzymują na Tinos w archipelagu Cyklad, by oddać hołd cudownej ikonie. Najbarwniej to święto jest celebrowane w miasteczku Olimbos na wyspie Karpathos, gdzie się świętuje je przez kilka dni; kobiety zakładają tradycyjne, robiące duże wrażenie na turystach suknie.

Kollivo, ugotowane na słodko ziarna pszenicy ozimej, przygotowuje się jako ofiarę dla zmarłych, mająca podkreślić ich obecność we wspólnocie religijnej. Przyrządza się ją m. in. na Święto Zmarłych. W przygotowaniu tej potrawy bierze udział cała rodzina, każdy osobno sypie na talerz garść pszenicy, czyniąc nią znak krzyża i prosi Boga o przebaczenia grzechów zmarłym z rodziny. Następnie kobiety zanoszą potrawę do cerkwi, by poświęcił ją pop. Resztki Kollivo rozdaje się przechodniom, bardzo często turystom. Wieczorem talerz z tym daniem wystawia się na stół, zostawiając uchylone drzwi, tak by i oni mogli się nim posilić.
Grecja 2008-02-24
Bez względu na środek lokomocji, którym się podróżuje do Grecji, pierwsze co uderza po dotarciu na miejsce to olśniewające światło. Światło w tej ekscytującej krainie jest wszechobecne. Śródziemnomorskie słońce odbija się w powierzchni wody, rzucając cienie na wąskie uliczki. Trudno jest oprzeć się czarowi tego pięknego kraju i jego bardzo gościnnych mieszkańców.

Grecja jest kolebką europejskiej cywilizacji, to tutaj narodziła się demokracja. Z tej opromienionej słońcem ziemi wywodzili się sławny Platon, Arystoteles, Hipokrates, Pitagoras i wielu innych ojców nauki.

Grecja posiada wspaniałą historię ale nie żyje tylko nią. Jest dynamicznie rozwijającym się krajem, od 1981 r. członkiem Unii Europejskiej, a równocześnie pozostając jednym wielkim Muzeum Archeologicznym, pełnym zbiorów starożytnej sztuki.

Część kontynentalna Grecji obejmuje fragment półwyspu Bałkańskiego oraz półwysep Peloponez. Grecja jest również krajem wyspiarskim - jej obszar obejmuje ok. 2000 wysp. Zamieszkanych jest jednak jedynie 167. Do największych z nich należą: Kreta, Eubea, Lesbos i Rodos. Każda spośród wysp jest inna, ma swoją kulturę i odrębną historię.

Kraj ten jest bardzo różnorodny geograficznie. Blisko 81% jej powierzchni stanowią pasma górskie, krajobrazy są urozmaicone o słone bagna, bujne lasy, jaskinie i naprawdę piękne plaże, których jest tutaj co najmniej kilkadziesiąt. Najwyższym szczytem jest Olimp 2917 m n.p.m., który wg mitologii greckiej był siedzibą bogów.
Archiwum
Rok 2014
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2013
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2012
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2011
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2010
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2009
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2008
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Wyszukiwanie
Wyszukaj w tym blogu:
Fraza:
Od kalendarz do kalendarz
 
Statystyki
Liczba osób które odwiedziły mojego bloga:
 
20088
Liczba osób które skomentowały mojego bloga:
 
10
Liczba osób które wpisały sie do Ksiegi Gosci:
 
1
Zobacz serwisy INTERIA.PL